Buong buhay ko, wala pang nagpapaiyak sakin, hindi naman dahil hindi ako marunong umappreciate, siguro ibang iba lang talaga ang lalake sa mga babae. Hindi kasi iyakin yung mga lalake, pero meron, diko lang alam kung lalake talaga yung tunay.
Unless nalang paluin ako ng Mommy ko, o ng Daddy ko, dun talaga ako iiyak. Pero sa mga letters, o kahit anong bagay na ginawa sakin, kapag sobrang nahulog loob ko dun, iiyak ako. Hindi hagulgol, parang tears of joy lang ganun.
Walang kwentang entry to~
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento